Voor de ouderen onder ons..dit kwam ik tegen in een blad, misschien herkenbaar?
.................................................................

Helden waren we vroeger

Wat een verschil in onze jeugd en deze hectische tijd. Hoe is het in godsnaam mogelijk dat wij als geborenen voor de 50- en 60-er jaren nog leven? Wij zaten in auto's zonder veiligheidsstoeltjes, gordels of airbag. Onze bedden en speelgoed waren geschilderd met verf vol lood, cadmium en oplosmiddelen. Dat is tegenwoordig wel anders? Bovenaan de trap was geen hekje; wie te ver ging kukelde naar beneden. Als je wakker werd in bed hoorde niemand dat. Babyfoons waren er niet en, als er echt iets was moest je hard schreeuwen voordat je ouders het merkten, als ze al niet bij de buren waren. Flessen met gevaarlijke stoffen en apotheekflessen onderin het aanrechtkastje konden we gewoon met onze handjes en beperkte motoriek openen.
Poorten en deuren gingen gewoon open dicht en als je er met je vingers tussen zat waren ze weg. Op de fiets zat je achterop met je gat op de bagagedrager en probeerde je je vast te houden aan de grote zadelveren onder het zadel voor je. Een helm hadden ze nog niet eens op een bromfiets, laat staan op een fiets. Water dronken we uit de pomp of kraan in plaats van bronwater uit een fles. Brood stond stijf van conserveringsmiddelen, en na twee weken was Kingcorn nog net zo vers als in de winkel. Kleur en smaakstoffen moeten ook toen al bestaan hebben, want zo rood, groen of geel als die limonade (Exota uit het winkeltje) toen was kom ik nu zelden nog tegen. Kauwgom legde je 's avonds op het nachtkastje en stak je 's morgens weer in je mond.
Op school hadden ze maar een maat bank met zo'n heerlijk gevaarlijke klep der aan waar de vingers geregeld tussen zaten. Schoenen waren meestal al ingedragen door broer, zus, neef of zo, en ook je fiets was of te groot of te klein. Een fiets had geen versnellingen en als een band kapot was leerde je vader je zo snel mogelijk om hem zelf te plakken. We gingen 's morgens weg van huis en we kwamen terug als de straatverlichting aan ging als die toen er al was. Niemand wist waar we waren in de tussentijd en we hadden geen mobiele telefoon mee! Het bos of een park was een plek om te spelen en we waren niet bang voor vieze mannetjes. Als we naar een vriendje gingen, liep je er gewoon naar toe.
Je hoefde niet aan te bellen en ook geen afspraak te maken. Er ging ook geen volwassene met je mee. Ook wij aten koekjes, snoepjes en kregen brood met veel boter………en toch werden we niet dik. We dronken uit dezelfde fles als onze vrienden en niemand werd er ziek van. Wij hadden geen Playstation, Nintendo, X-box, 64 televisiezenders, videofilms, eigen televisies, computer of internet. Neen, wij hadden vriendjes!! De televisie begon pas om 18.00 uur. Dan kwam een uurtje wat leuks voor kinderen en oh wee als je daarna durfde op te staan om op een knopje van een andere zender in te duwen (die destijds aan het toestel vast zaten).
Onze ouders bepaalde, wat en hoe lang je daarna nog keek! We hebben ons gesneden, botten gebroken, tanden uitgevallen en daar werd niemand voor naar de rechter gesleept. Dat waren gewoon 'ongelukjes' en soms kreeg je er thuis ook nog een extra pak slaag voor. Wij vochten en sloegen elkaar soms groen en blauw en er was geen volwassene die zich er druk over maakte, laat staan dat je een lieveheersbeestje op je jas knoopte. Pedagogisch verantwoord speelgoed maakten we zelf; met stokken sloegen we de ballen, we bouwden zeepkisten en merkten onder aan de heuvel dat we de rem vergeten waren. We voetbalden op straat en alleen wie goed was mocht mee doen. Wie niet goed genoeg was moest maar blijven kijken en leren omgaan met teleurstellingen. Op school zaten ook domme kinderen.
Zij gingen en kwamen op dezelfde tijd als wij en kregen dezelfde lessen.
Zij deden soms een klas nog een jaar, en daarover waren ook geen discussies over op ouderavonden. De meester had altijd gelijk. We smeerden onze boterhammen zelf met een grote mensen mes, en als je het brood vergeten was had je pech want op school kon je niets kopen! Wij gingen met de fiets naar school, helemaal zelf, ook in de winter! Als je moeder aan de huisdeur nog naar je zwaaide was je al een watje! Als je problemen veroorzaakt had waren je ouders het eens met de politie. Ze kwamen wel om je te halen, maar niet om je er uit te lullen. Onze daden hadden consequenties. Dat was duidelijk en je kon je niet verstoppen. Wij hadden vrijheid, mislukkingen, succes en verantwoordelijkheid. We hebben moeten leren er mee om te gaan. Onze generatie heeft veel mensen voortgebracht die problemen kunnen oplossen, innovatief bezig zijn en daar bij risico durven nemen en voor de gevolgen instaan. Herken jij je ook in dit bovenstaande verhaal?????

GEFELICITEERD! WE WAREN HELDEN, EN ZIJN HET NU EIGENLIJK
NOG EEN BEETJE !!!

Ik ben nog maar zo'n 30 jaar oud, maar ik herken er al veel dingen van en zo leren kinderen tenminste normen en waarden en niet door dat gezeur van tegenwoordig, waar zijn ze in hemelsnaam mee bezig.

Leuk stuk!

Alle regelgeving is gemaakt om ook de zwakste in de maatschappij
te beschermen en dat is geheel tegen de natuur van de evolutie in.
Niet dat je de zwakkere maar moet laten rotten maar we zijn er wel in doorgeschoten.

Het enige wat nog wel mag is 99% van de huishoudbacterien doden en daar blijft dan net wel de sterkste in leven met alle gevolgen (MRSA) van dien.
Laten we daar eens wat van leren.

Hoi

Akelig herkenbaar inclusief tanden,botten enz...
Zelf ben ik opgegroeid in een wijk en daar was het allen voor een en een voor allen.

Mvgr Edgard

Leuk verhaal Roelof ik ben van voor de oorlog maar ik heb toch een paar opmerkingen, eerst als kind speelden wij op straat en als we wilden voetballen stond er EEN auto in de weg, wij vroegen dan buurman wij willen voetballen wilt u de auto even in de andere straat zetten, was nooit een probleem buurman vroeg hebben jullie al een scheidsrechter? Er was ruimte genoeg om hutten te bouwen buiten de stad half uurtje op de step je weet niet hoeveel planken er dwars op een step kunnen,vissen deed je met een bonenstaak en garen met een kromme speld als haakje met wat vriendjes onder de koeienpoep wormen zoeken en dan, weer op de step, naar Leiden naar een hengelsportzaak met een emmer wormen, kregen wij echt snoer met haakjes en een dobber Een fiets die inderdaad altijd te groot was tussen de stang door toch fietsen haast geen verkeer dus nooit gevaar blokken op de pedalen,naar school uurtje lopen met rugzakje op klompen en busje melk met kurk als je te hard liep schoot die kurk eraf natte rug en brood maar er was ruimte en lol Nu staan de autos zelfs op de stoep melk komt uit een pak en wat de natuur is weten de kinderen niet maar ik heb een heerlijke jeugd gehad ondanks de oorlog gelukkig niemand verloren en nooit honger gehad ik stop ermee vr gr Hans Welp

We zijn nog steeds helden als ik zo om me heen kijk.

Zelf denk ik dat onze kinderen precies hetzelfde zullen zeggen dan wij nu doen.

Als ik eerlijk ben en ik zou kunnen kiezen tussen nu kind zijn of vroeger zou ik voor nu kiezen.

Herken volledig het verhaal en wat waren we toch gelukkig, zou mijn jeugdjaren niet willen ruilen met deze jaren..

nee ik ook niet. vaak zijn we te beschermend voor de jeugd, allemaal goed bedoeld maar de rekening komt later toch, onherroepelijk.
Dat we altijd zo gelukkig waren kan ik niet zeggen, maar van alles wat ik deed voelde ik de consequenties, niemand die mij daarvoor beschermde.
En dat is de beste leerschool die de jeugd van tegenwoordig moet missen omdat de ouders (ja, wij) hun toch steeds weer een hand boven het hoofd houden.

Als wij ons nu voornemen daarmee te stoppen, dat zou pas een stap in de goede richting zijn!

nee ik zou niet willen ruilen ik heb ook een moeilijke jeugt gehad en zeker als kermis jonjen vanaf mijn 7ste jaar op internaat gezeten nonnen school en ik kan jullie verzekeren dat die nonnen echt geen doetjes waren en in de vakanties altijd moetten werken op de kermis in de zomer en in de winter als venter de straat op en ik ben 14 jaar geworden in een papier fabriek om maar te zeggen dat we moesten werken in die tijd om de boterham te verdienen en zeker als zelfstandiggen toen bestond de wet nog niet voor kinder arbeit
maar ruilen met nu nee hoor kwam die tijd maar terug zoals roelof al schreef dat we een fiets moesten ineen steken met dieverse onderdelen als we maar konden rijden dan waren we al gelukkig nu kan de jeugt nog geen ketting op een fiets leggen bij manier van spreken . mijn ouders hebben me wel geleerd dat je niets voor niets hebt maar moest werken voor mijn boterham vraag dat maar eens aan de jeugt van nu die weten niet eens wat werken is en als je erover spreekt dan zweten ze al en dan van de drugs nog maar gezwegen waar wij vroeger ook nooit van hoorden . en natuurlijk zijn er uitzonderingen die het in deze tijd goed doen
gr pierre